ΝΤΙΝΟΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ
Η σχέση του με το πιάνο ξεκίνησε με μια σύγκρουση. Αιτία ήταν η μελέτη που απαιτούσε η εκμάθηση του οργάνου, την οποία βαριόταν, γι' αυτό κι εγκατέλειψε το πιάνο λίγο μετά αφού το "συνάντησε". Αργότερα η σχέση αυτή εξελίχθηκε σε ένα πάθος αχαλίνωτο, σε μια σχέση ζωής. Σήμερα, ο Ντίνος Μαστρογιάννης συμπράττει με τις μεγαλύτερες συμφωνικές ορχήστρες της Ευρώπης…
"Άρχισα την ενασχόλησή μου με τη μουσική σε ηλικία επτά ετών, αλλά σταμάτησα σχεδόν αμέσως, γιατί βαριόμουν τη μελέτη. Μετά άρχισα πάλι στα έντεκά μου χρόνια με την Έλλη Αδάμ. Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια βέβαια μελετούσα μόνος μου πιάνο. Όταν ξανάρχισα, προχώρησα πολύ γρήγορα. Διάβαζα μόνος μου πολύ δύσκολα κομμάτια και αυτό εκνεύριζε τη δασκάλα μου. Πίστευε ότι ήταν καταστροφή για τα χέρια μου…
Είχα και έχω πολύ καλό αυτί. Μουσική βέβαια δεν έχω γράψει. Νομίζω ότι δεν έχω τις προϋποθέσεις. Προτιμώ την εκτέλεση. Την ευθύνη για την επιλογή των κομματιών την έχω αποκλειστικά εγώ. Μου αρέσουν πολύ οι αντιθέσεις στα προγράμματα και έτσι δεν θεωρώ απαραίτητη την ύπαρξη ισορροπίας μεταξύ των δημιουργών. Ο πιο extreme συνδυασμός που έχω κάνει ήταν στο τελευταίο μου ρεσιτάλ που δόθηκε προς τιμήν της μνήμης της Έρσης Σαράτση. Ήταν ένα κράμα μουσικής από την εποχή της Αναγέννησης μέχρι τις μέρες μας...
Έχω πολλούς αγαπημένους δημιουργούς. Νομίζω ότι πιο καλά παίζω τον Ραχμάνινοφ, τον οποίο υπεραγαπώ. Είναι βέβαια πολύ δύσκολος αλλά αποκλειστικά πιανιστικός. Ήξερε πολύ καλά την τεχνική του οργάνου…
Πετυχημένος εκτελεστής είναι εκείνος που έχει μεν ταλέντο, αλλά διαβάζει πάρα μα πάρα πολύ. Χρειάζεται πολλή δουλειά. Φυσικά ένας μέτριος, όσο και αν δουλέψει, δεν θα γίνει πάρα πολύ καλός. Ένα ρεσιτάλ χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία. Εγώ για τον Ραχμάνινοφ δούλεψα περίπου ένα χρόνο. Υπάρχουν και έργα που έχω μελετήσει πολύ, αλλά ακόμη δεν αισθάνομαι έτοιμος να τα παίξω μπροστά σε κόσμο…
Πολύ μεγάλος πιανίστας είναι εκείνος που καταφέρνει να συγκινήσει τον κόσμο. Χρειάζεται συναίσθημα. Το ύψιστο επίτευγμα της μουσικής είναι να αγγίξει την καρδιά των ανθρώπων. Άπειρες φορές έχω κλάψει με την μουσική. Μπορώ να κλάψω ακούγοντας την παραμικρή νότα. Όταν ακούσω ένα έργο με αγγίζει η αρμονία του και ξεσπώ σε δάκρυα. Είναι η ομορφιά του ήχου και ο τρόπος συνδυασμού, που σε κάνει να κλαις. Ο κάθε άνθρωπος έχει ορισμένες ευαισθησίες σε κάποιες συγκεκριμένες συγχορδίες. Αν τις ακούσει στιγμιαία, του προκαλούν μια ψυχική ευφορία. Εάν τις ακούσει σε μεγάλη ένταση και για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί και να σκοτωθεί…
Η μουσική για μένα είναι τα τρία τέταρτα της ζωής μου. Το υπόλοιπο τέταρτο το αφιερώνω σε κοντινά μου πρόσωπα που με αγαπούν και με στηρίζουν. Η μουσική είναι ένα διαρκές και αχαλίνωτο πάθος και γι' αυτό δεν είναι εύκολο να σταθεί κανείς δίπλα και να πορευθεί με έναν καλλιτέχνη."
Από συνέντευξη του πιανίστα στο περιοδικό "Εντός" (Φεβρουάριος 1998)
Ρεπερτόριο Κοντσέρτων για Πιάνο και Ορχήστρα